Πολύδροσο Θεσπρωτίας

Το Πολύδροσο είναι ένα μικρό χωριό του δήμου Παραμυθιάς Θεσπρωτίας που βρίσκεται στα όρια των Νομών Θεσπρωτίας και Ιωαννίνων.

Χτισμένο στις πλαγιές του ποταμού Καλαμά μέσα σε ένα καταπράσινο περιβάλλον δικαιολογεί απόλυτα το σημερινό όνομά του μιας και οι άφθονες πηγές του αλλά και τα δέντρα που το περιβάλλουν, του χαρίζουν τη δροσιά κάθε εποχή του χρόνου.

Η απόσταση από την Ηγουμενίτσα είναι 42 χλμ και από τα Ιωάννινα 50 χλμ. Από την Αθήνα η διαδρομή μέσω Ιωαννίνων είναι 500 χλμ. και από τη Θεσσαλονίκη 330.

Μια μέρα - Μια εικόνα

2
View Image Download
2019 με πολλά χ...
View Image Download
Εθνική Εορτή
View Image Download
25 Μαρτίου 1969
View Image Download
πικραλίδα
View Image Download

ΞΕΝΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΣΟΥ?

  • Μαρία Λ
  • Το Άβαταρ του/της Μαρία Λ Συντάκτης θέματος
  • Επισκέπτης
  • Επισκέπτης
14 Χρόνια 10 Μήνες πριν #318 από Μαρία Λ
ΞΕΝΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΣΟΥ? δημιουργήθηκε από Μαρία Λ
Τούτες τις μέρες έλαβα μια είδηση που με στενοχώρησε αρκετά. Μια από τις καλύτερες μαθήτριες της τάξης μου δε θα είναι του χρόνου κοντά μας. Η αναγκαστική μετάθεση της μητέρας της σε πρεσβεία του εξωτερικού, θα μας στερήσει την αγαπημένη της παρουσία και θα φτωχύνει την τάξη μας από τα ομολογουμένως εξαιρετικά προσόντα αυτού του παιδιού. Έλλη, το όνομά της, με ρίζες από το δικό μας Τσαμαντά.

Είναι πολλές φορές ως τώρα που θαύμασα τις χάρες αυτού του παιδιού. Όχι τόσο εκείνες που έλαβε από τη γενναιοδωρία της φύσης, δε με εντυπωσιάζουν τέτοιες δωρεές, αλλά κυρίως αυτές που οφείλονται στη δική της άοκνη προσπάθεια κι ακόμη περισσότερο στης ψυχής της το μάλαμα. Μυαλό από τα λίγα και ταυτόχρονα επιμελής σε εκπληκτικό βαθμό, μα πάνω απ όλα σεμνή, ευγενική και μετριόφρων. Καμία έπαρση για τις επιδόσεις της στα μαθήματα. Καμία υπεροψία απέναντι στους αδικημένους από τη φύση συμμαθητές της. Φίλη με όλους και αγαπητή από όλους. Ετούτο το διαμάντι, που φυσιολογικά και δίκαια θα κρατούσε του χρόνου τη σημαία του σχολείου μας, θα πετάξει του χρόνου για τη μακρινή Γερμανία. Ορφανή δε θα μείνει η σημαία, κάποια άλλα χεράκια θα την κρατήσουν περήφανα. Ορφανοί θα μείνουμε εμείς, οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές της. Θα μας λείψει πολύ.

Και θα της λείψουμε κι εμείς. Οι φίλοι της, οι γνώριμες γωνιές του σχολείου, τα οικεία πρόσωπα των δασκάλων, οι συνήθειες της κάθε μέρας και τόσα άλλα αγαπημένα εντός και εκτός σχολείου. Ξέρω από προσωπική πείρα τι σημαίνει ξεριζωμός και δεν μπορώ να μη στενοχωριέμαι για όσα σε λίγους μήνες θα πρέπει η γλυκιά μου Έλλη να αντιμετωπίσει. Ξένη ανάμεσα σε ξένους. Άγνωστη και απομονωμένη. Δίχως των φίλων της την αγάπη και των δασκάλων της την αναγνώριση. Με τον αναπόφευκτο φόβο και φοβία του μετανάστη. Με χιλιάδες απορίες που κάθε στιγμή θα βάζουν τρικλοποδιές στην αυτοεκτίμησή της. Θα πρέπει να δώσει σκληρή μάχη για να αποδείξει ποια είναι και να κερδίσει συμπάθειες στο νέο περιβάλλον. Έτσι είναι γραμμένο στο φύλλο πορείας του κάθε μετανάστη. Να ματώνει και να ποτίζει με δάκρυ πικρό το μονοπάτι της ξενιτιάς μέχρι να δει λουλούδια να ανθίζουν. Αν δει. . . Για μερικούς μόνο τσουκνίδες και αγκάθια είναι ο δρόμος στρωμένος.

Κάποτε, στην ηλικία της Έλλης ήμουν κι εγώ, πορεύτηκα το ίδιο μονοπάτι. Βλαχώρι Παραπόταμο στην αρχή. Κι έπειτα Αθήνα. Ακολουθώντας κι εγώ τις μεταθέσεις των γονιών μου. Για τους μεγάλους, ίσως και να είναι επιλογή να αφήσουν τον τόπο τους και για άλλα λιμάνια να βάλουν ρότα. Τα παιδιά όμως δεν τα ρωτά κανείς. Κι όταν εκείνα ρωτούν το \"γιατί\", δύσκολα βρίσκονται ικανοποιητικές απαντήσεις. Τα ξέρω αυτά, τα γνώρισα από πρώτο χέρι. Και βλέποντας τα ματάκια της Έλλης μου, πονάω προκαταβολικά για όσα την περιμένουν. Θα αντέξει? Θα καταφέρει να δώσει με επιτυχία τον αγώνα της? Πώς και τι να κάνω να θωρακίσω την ψυχούλα της, φρούριο απροσπέλαστο να γίνει στις πίκρες που η ξένη γη θα της φορτώσει?

Γερμανία. Μόναχο. Μοναχό, κατάμονο και το κοριτσάκι μου. Τη σκέφτομαι την πρώτη μέρα, την πρώτη ώρα, στο νέο σχολείο. Κλαδάκι ξεριζωμένο σε περιβόλι άγνωστο. Να σπαράζει η ψυχούλα της, να τρέμει το χειλάκι από την αγωνία. Θέλω τόσα να της πω, τόσα να της μάθω στο λίγο καιρό που μας μένει. Να τα έχει μαζί της φυλαχτό εκείνες τις πρώτες, τις πιο δύσκολες ώρες. Αυτές τις ώρες που μόνο όσοι τις έζησαν ξέρουν τι Γολγοθάς είναι. Οι άλλοι, με περισσή αφέλεια, φαντασιώνονται ανύπαρκτους παραδείσους, τύφλα να χουν οι μουσουλμάνοι και τα πιλάφια τους. Τι να τους πεις? Χριστιανικά και με μακροθυμία τους προσπερνάς με ένα «ου γαρ οίδασι».

Μα αλήθεια, υπάρχει άνθρωπος που δε γνωρίζει πως το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό? Υπάρχει τόσο αφελής (για να μιλήσω ευγενικά) που δεν άκουσε, δεν είδε ποτέ, τον καημό του ξενιτεμένου? Τρομάζω να σκεφτώ τις παρωπίδες που φοράν τέτοιες ψυχές, μα δεν τους αδικώ. Άθλημα είναι, από τα πλέον δύσκολα, του άλλου ο πόνος να σε πονά. Τα ξένα προβλήματα να σε αγγίζουν. Δεν τους παρεξηγώ λοιπόν όσους δε νιώθουν, δε χαμπαρίζουν. Μακάριοι, λέω, οι πτωχοί τω πνεύματι. Κι ας είναι τούτη η φτώχια στην καρδιά και όχι στο νου. Χαμένος χρόνος και ανώφελος να ασχοληθείς μαζί τους. Τελεία και παύλα, λοιπόν. Έχω την Έλλη μου εγώ να σκεφτώ. Και να πονέσω.

Και δίπλα στην Έλλη, φέρνω τη Βασούλα. Και τον Κωστάκη και τη Νόπη. Παιδιά στα 18 τα γνώρισα. Τη Βασούλα τη θυμόμουν κι από παλιά. Βαφτιστήρα της μάνας μου, μαζί μεγαλωμένες, μέχρι που μας την πήρε μακριά η Γερμανία. Ναι, ξέρω από τούτα τα παιδιά, τι καρτερεί την Έλλη. Και όταν φτάσει εκεί και όταν γυρίσει πίσω. Τους θυμάμαι και τους τρεις, καλοκαίρι του 85, στην Ηγουμενίτσα. Μαύρες οι ψυχές τους απ όσα έζησαν στα ξένα. Πιο μαύρες, ίδιο κατράμι, απ αυτά που βρήκανε γυρίζοντας. «Ξένοι εκεί, ξένοι κι εδώ.» Δεν την ξεχνώ την κουβέντα τους. Δεν ξεχνώ και τα καυτά τους δάκρυα. Η Βάσω δεν άντεξε. Γύρισε πάλι πίσω. \"Καλύτερα ξένη στα ξένα παρά ξένη στην ίδια την πατρίδα σου.\" Τουλάχιστον εκεί δίκαια βιώνεις την ξενιτιά σου. Εδώ, στον τόπο σου, πώς να κρατήσεις τον πόνο της απόρριψης?

Χρόνια μετά, έπεσε στα χέρια μου γραμμένη σε βιβλίο μια ίδια, ολόιδια ιστορία. Τόσο κοινή και όμοια πικρή για κάθε μετανάστη. «Σε ξένες γειτονιές» ο τίτλος. Της Αλεξάνδρας Πασχαλίδου. Εκείνης της όμορφης κοπέλας που πέρασε κομήτης από την τηλεόραση της Ελλάδας. Δεν άντεξε. Έφυγε κι εκείνη. Πίσω και πάλι στις ξένες γειτονιές. Σ αυτές που την πλήγωσαν και τη φόρτωσαν με εφιάλτες ακόμη και για τη ζωή της. Να το διαβάσετε τούτο το βιβλίο. Αξίζει. Είναι κατάθεση ψυχής. Να νιώσετε, όσο μπορεί ο καθένας, τι πάει να πει ξενιτιά. Και να γνωρίσετε ποια ευδαιμονία και ανάπτυξη βιώνουν οι μετανάστες. Παρίες και απόκληροι, στο περιθώριο της κοινωνίας που ποτίζουν με τον ιδρώτα τους. Και πάντα ξένοι και ανεπιθύμητοι. Κι εκεί, στη δεύτερη πατρίδα, κι εδώ, στην πατρίδα που εύκολα τους ξεχνά και τους διαγράφει.

Ναι, είναι μεγάλη αλήθεια ο στίχος του τραγουδιού: «Ξένε ποιος είναι ο τόπος σου, και ποια πατρίδα έχεις?» Κι ακόμη μεγαλύτερη αλήθεια τα βουβά στόματα που απάντηση δεν έχουν. Μόνο μάτια βουρκωμένα και καρδιές άδειες. Ξένοι κι εκεί, ξένοι κι εδώ, ξένοι παντού. Χωρίς πατρίδα.

Τούτα συλλογίζομαι τις μέρες αυτές σαν βλέπω το κεφαλάκι της Έλλης μου να σκύβει στα βιβλία. Ψάχνω λύση, πόρο να διαβώ, μίτο να δέσω στην ψυχούλα της να μην την καταπιεί ο λαβύρινθος της ξενιτιάς. Να μην τη συντρίψουν οι Συμπληγάδες. Και στον πηγεμό και στον ερχομό.

Για το Στέλιο, το τρυφερό πουλάκι που το χάσαμε στη μάχη της επιστροφής, δεν αντέχω ακόμη να μιλήσω. Μου φτάνει μόνο να τον θυμάμαι για να γελώ πικρά κάθε που αστόχαστες ακούγονται κουβέντες για τους ανύπαρκτους παράδεισους της ξενιτιάς. Είπαμε, ου γαρ οίδασι.



_________________________________________<br><br>Η δημοσίευση επεξεργάστηκε από: Μαρία Λ, at: 25.03.07 01:44

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

  • ΠΠΔ
  • Το Άβαταρ του/της ΠΠΔ
  • Επισκέπτης
  • Επισκέπτης
14 Χρόνια 10 Μήνες πριν #320 από ΠΠΔ
Απαντήθηκε από ΠΠΔ στο θέμα Απ:ΞΕΝΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΣΟΥ?
\&quot;Μα αλήθεια, υπάρχει άνθρωπος που δε γνωρίζει πως το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό?\&quot;

-Αποκλείεται να υπάρχει.

Αυτό που δεν ξέρω είναι πόσο συγκρίσμη είναι η πικράδα
του ψωμιού που εμείς φάγαμε στην ξενητειά με κείνο που τρώνε οι ευρωβουλευτές,οι διπλωματικοί,ακόλουθοι πάσης φύσεως, βιομήχανοι, εφοπλιστές, βασιλιάδες και τόσοι άλλοι. Να κρίνω από τα σερβίτσια που ξεπουληθήκανε πριν δυό μήνες? Ουκ οίδα γαρ....

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

  • Μαρία Λ
  • Το Άβαταρ του/της Μαρία Λ Συντάκτης θέματος
  • Επισκέπτης
  • Επισκέπτης
14 Χρόνια 10 Μήνες πριν #323 από Μαρία Λ
Απαντήθηκε από Μαρία Λ στο θέμα Απ:ΞΕΝΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΣΟΥ?
Κι επειδή έξω απ το χορό πολλά τραγούδια ξέρουν και γι αυτό καλύτερα να ακούσουμε τους ίδιους που δοκίμασαν το ψωμί της ξενιτιάς, προτείνω στην αδερφότητα και στο φιλοπρόοδο να ρωτήσουν τους ξενιτεμένους αν ήταν μπομπότα ή παντεσπάνι αυτό το ψωμί.

Συγκεκριμένα προτείνω να γίνει έρευνα με όρους επιστημονικούς για να έχει και εγκυρότητα για τη μετανάστευση, τα αίτια, τις συνέπειες κλπ. όπως αυτή παρουσιάστηκε στο χωριό μας τόσο στις αρχές του προηγούμενου αιώνα όσο και τα τελευταία χρόνια.

Μια άλλη πλευρά της έρευνας, περισσότερο με τη μορφή της καταγραφής, μπορεί να είναι τα έργα που έγιναν στο χωριό μας με χρήματα και προσφορές των ξενιτεμένων. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούριοι, πώς ήταν αυτός ο τόπος κάποτε και πώς έγινε χάρη στο μόνιμο και τεράστιο ενδιαφέρον των ξενιτεμένων συγχωριανών.

πχ Ρώτησα χτες τον πατέρα μου που σαν μεγαλύτερος τα θυμάται πιο καλά και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Ήξερα κι εγώ μέσες άκρες αλλά δεν περίμενα πως τόσα έργα στο χωριό έγιναν από τους ξενιτεμένους. Πρώτα πρώτα όλες οι εκκλησίες μας και τα ξωκλήσια: Αγία Παρασκευή, Προφήτης Ηλίας, Άγιος Γεώργιος. Ο τελευταίος μάλιστα έγινε με χρήματα ξενιτεμένου Πολυδροσίτη που δεν κατάφερε ποτέ να έρθει ο ίδιος στο χωριό. Κάπου στα βάθη της Αφρικής έζησε αλλά ποτέ δεν ξέχασε τον τόπο καταγωγής. Μάνθος Μαρτίνης νομίζω το όνομά του. Αλλά και ο Άγιος Δημήτριος και η Παναγία της Ζαγοράς πολλά χρωστάνε για τη σημερινή τους μορφή στα χρήματα και τις ενέργειες των ξενιτεμένων.

Και πέρα από τις εκκλησιές, τι δρόμους είχε το χωριό παλιά; Θυμόμαστε ακόμη κι εμείς, οι σχετικά νεώτεροι. Πέτρες και λάσπες και χείμαρροι να περνάνε μέσα στο χωριό. Έτσι είναι σήμερα; Ή μήπως φαντάζονται οι νέοι μας πως όλα τούτα έγιναν με χρήματα που πρόσφερε αφειδώς η ελληνική πολιτεία; Ναι, έδωσε και το κράτος. Αλλά κι αυτά σε πολλές περιπτώσεις δόθηκαν μετά από πιέσεις συγχωριανών και κυρίως των ξενιτεμένων.

Να πούμε και για τον ηλεκτροφωτισμό του χωριού; Το Πολύδροσο πήρε ρεύμα πολύ νωρίτερα από τα άλλα χωριά της περιοχής. Πώς; Καιρός αυτά να τα πούμε και να τα καταγράψουμε. Και για το υδραγωγείο που χρειάστηκε μεγάλη μάχη να πειστούν μερικοί ότι οι γυναίκες δεν είναι ζωντανά να κουβαλάν το νερό με τις βιτσέλες. Ναι, ακριβώς αυτό το επιχείρημα πρόβαλαν τότε κάποιοι που αντιδρούσαν. Πως ήταν, λέει, πατροπαράδοτο έθιμο να ζαλώνονται οι γυναίκες το νερό και όχι να έχει το κάθε σπίτι βρύση.

Για να μάθουμε λοιπόν έγκυρα την ιστορία του τόπου μας αλλά και να ξεκαθαρίσουμε αν και σε τι έβλαψαν οι ξενιτεμένοι τον τόπο, ας γίνει μια επιστημονική έρευνα. Καλύτερος τρόπος νομίζω δεν υπάρχει. Αλλιώς θα συνεχίζουμε να λέει ο καθένας τα δικά του και άκρη δε θα βρίσκουμε.

Ευχαρίστως μάλιστα να βοηθήσω στην έρευνα αυτή. Έχω κάνει ειδίκευση σε θέματα έρευνας και έχω και μια ιδιαίτερη αγάπη για τον τομέα αυτό. Εννοείται πως θα πρέπει να λάβουν μέρος και άλλοι. Δημοκρατικά και όμορφα. Και με οδηγό την αλήθεια και όχι την εμπάθεια.

______________________________<br><br>Η δημοσίευση επεξεργάστηκε από: Μαρία Λ, at: 25.03.07 01:43

Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

Χρόνος δημιουργίας σελίδας: 0.113 δευτερόλεπτα

Πες Το

adelfotita - 27/11/2021 - 20:30

Αρτοκλασία υπέρ υγείας των μελών της Αδελφότητας και των απανταχού Πολυδροσιτών: Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2021, Άγιος Δημήτριος Πολυδρόσου

adelfotita - 02/09/2021 - 08:51

Έφυγε η μακροβιότερη συγχωριανή μας, η Όλγα Ντάσκα το γένος Μαρτίνη. Σχεδόν 110 ετών. Καλό της ταξίδι και θερμά συλλυπητήρια στους δικούς της.

adelfotita - 26/06/2021 - 16:09

ΑΥΡΙΟ, 27 ΙΟΥΝΙΟΥ 2021, ΩΡΑ 10 ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΗΣΙΩΝ 289, ΤΑΒΕΡΝΑ ΜΑΡΤΙΝΗ, Η ΕΤΗΣΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΔΕΡΦΟΤΗΤΑΣ.

adelfotita - 26/06/2021 - 16:04

Τα θερμά συλλυπητήρια εκ μέρους της Αδελφότητας στο μέλος της Ελεγκτικής μας επιτροπής κ. Χρήστο Αναγνωστόπουλο (του Ιωάννη) για το θάνατο του αδελφού του Γιώργου Αναγνωστόπουλου. Η κηδεία θα γίνει αύριο στους Αγίους Θεοδώρους, ώρα 14.00.

adelfotita - 03/05/2021 - 01:02

Έφυγε από κοντά μας η αγαπημένη μας συγχωριανή η θεία Κατέρω Διώχνου, σύζυγος του Νικόλα Διώχνου. Θερμά συλλυπητήρια στα παιδιά της, Αρετή και Γιάννη. Να ζήσουν να θυμούνται τη μανούλα τους.

Your browser does not support the HTML5 canvas tag.
Cancel

Ημερολόγιο

Παρασκευή
28
Ιανουαρίου
2022
Ανατ.: 07.45
Δύση: 17.37
Σελήνη
25 ημερών
Εφραίμ του Σύρου, Παλλαδίου οσίου, Ιακώβου οσίου, Χάριτος μάρτυρος
1826
Ο Μιαούλης καταναυμαχεί τον τουρκικό στόλο κατά τη ναυμαχία του Αράξου.
1897
Ο λαός της Σητείας και της Ιεράπετρας Λασιθίου ζητάει με ψήφισμά του την Ένωση με την μητέρα Ελλάδα.

Ηλεκτρονική Αλληλογραφία

Εγγραφή

Εγγραφή στην ηλεκτρονική λίστα αλληλογραφίας. Όποιος επιθυμεί μπορεί να εγγραφεί και να μειώσει έτσι το κόστος του συλλόγου για αποστολή ταχυδρομικώς αλληλογραφία. Εφόσον εγγραφείτε η αλληλογραφία θα σας αποστέλετε ηλεκτρονικά στην διεύθυνση που δηλώσατε.

Τελευταίες Συζητήσεις

Τελευταία Σχόλια

JSN Epic is designed by JoomlaShine.com